the Grand Canyon

De Grote Kloof is op vele manieren te bewonderen. De meest gebruikelijke is om de weg langs the Grand Canyon te volgen en af en toe voorzichtig over het randje te gluren. Op sommige plaatsen kun je naar beneden schuifelen over zigzaggende grindpaadjes. Daar heb je wel een beregoede conditie voor nodig, want je moet ook nog weer eens omhoog (hoewel je ezels kunt huren). Daarnaast wordt het ten zeerste afgeraden om in één dag naar de rivier de Colorado af te dalen en weer de weg omhoog te aanvaarden.
Wat ook machtig is, de derde manier, is om met een bootje de rivier af te raften. En wij hebben vanochtend de vierde mogelijkheid benut, vanuit de lucht. In een piepklein propellertoestel zijn we al om 8 uur vanochtend de lucht ingegaan. De hele vlucht duurde ongeveer drie kwartier. Wat een fantastisch uitzicht!

We zijn vervolgens weer het park ingereden, en zijn vanaf het Visitors Center met de bus naar het westelijke deel van het park gegaan. Bij elke halte zijn we uitgestapt; sommige stukken hebben we gelopen. Het was lekker warm weer, zonnetje erbij, beetje wind, en het uitzicht blijft magnifiek. Na elke bocht is het perspectief weer anders, de kleur van het gesteente idem dito, of zie je net weer een ander stukje van de Colorado.

De bus-wandeltocht duurde in totaal zo’n 4 uur, tot aan het punt Hermits Rest. Daar hebben we even wat gegeten en gedronken en zijn met de bus terug gegaan naar het Vistors Center. We zijn vervolgens met de auto in oostelijke richting gegaan en hebben een aantal plekken die we gisteren hadden bezocht nogmaals gedaan. Gedurende de rit gisteren, met name bij de laatste stops, begon het donkerder te worden en komen de kleuren niet meer zo mooi uit. Het was gisteren ook een stuk kouder dan vandaag. 

Vanavond gaan we aaan de overkant van de weg eten. Het buffet van het hotel was niet geweldig gisteren, dus gaan we ons geluk elders beproeven. Ook morgen zullen we erg vroeg opstaan. We willen op tijd in Boulder City zijn om de Hoover Dam te bezoeken. Vandaar gaan we terug naar Las Vegas! 

30 mei 2011 - de Grote Kloof

Leaving Las Vegas, dat was wat we deden deze morgen. Binnen een vloek en een zucht waren we de stad uit en ook al voorbij de Hoover Dam. Halverwege de brug nabij deze dam is de grens tussen Nevada en Arizona, respectievelijk de Silver State en de Grand Canyon State.

In Arizona hebben we ontbeten in een tent langs de weg, Rosie’s Den. Het leek wel of we een film binnenstapten. De locals zijn ofwel oude mensen, waarbij de mannen kruimels in de baard hebben (we hebben de resten maar niet gedetermineerd) en het grijze vettige haar in een staartje of achterover gekamd, òf mannen met motoren en bijbehorend uiterlijk (je weet wel), waarvan er ééntje toch wel vermeld mag worden. Wie kent nog de grobbebollen van Tita Tovenaar? Eén bol haar, waarbij baard en kapsel één perfect geheel vormen. Alleen ogen en neus zijn te zien…  Het ontbijt was trouwens prima, maar zo ongelofelijk veel.

Om een uur of drie waren we bij ons hotel, nabij the Grand Canyon, de zogenaamde South Rim. Na het inchecken zijn we bij de concierge geweest, om wat inlichtingen te vragen over de Grand Canyon en om een vluchtje te boeken over de Canyon, voor morgen. Vervolgens zijn we met de auto het oostelijke deel van de South Rim  afgereden. We zijn begonnen bij het verste punt, Desert View, en zijn vervolgens naar het westen teruggereden, langs de stopplaatsen Navajo Point, Lipan Point, Moran Point en Grandview Point. De zon was inmiddels al behoorlijk laag, hetgeen fotograferen erg moeilijk maakte. Toch is het wel gelukt om een paar mooie plaatjes te schieten van dit wonderbaarlijke landschap. Je zou hier langer en vaker moeten komen om het echt te leren kennen en de patronen te herkennen, de verschillende herkenningspunten van elkaar te kunnen onderscheiden.

We moeten morgen  vroeg op voor de vlucht boven the Grand Canyon. We hebben daarom vanavond een buffetje gedaan in het hotel, maar dat was geen goede keuze. Of zijn we al teveel verwend in Las Vegas waar het eten erg lekker was?

29 mei 2011 - the Valley of Fire State Park

Om 9u stonden we alweer op, iets meer dan een beetje brak. Na koffie bij Starbucks reden we rond 10u naar de I-95, die ons naar het Valley of Fire State Park zou leiden. Dit park is niet zo bekend en daarom niet toeristisch, maar zou toch zeer de moeite waard zijn, volgens de boekjes.
Zoals de naam al een beetje verraad, liggen er in dit park rode rotsformaties die het landschap oranje kleuren. Door erosie door wind, regen en dergelijke zijn de rotsen (voorheen zandduinen) tot bizarre vormen getransformeerd.

Bij de ingang van het park diende er eerst afgrekend te worden. We werden bij binnenkomst meteen vergast op een prachtig uitzicht op de rode rotsformaties. Het landschap was daarvoor ook al erg mooi, maar een beetje saai. Die oranje kleuren leuken de zaak toch wel op.
De weg leidde ons langs verschillende bezienswaardigheden, waarvan de Rainbow Vista toch wel de meest bijzondere was.

In het bezoekerscentrum was een leuke tentoonstelling waarin werd uitgelegd hoe en wanneer een en ander ontstaan is. Tot enkele honderden miljoenen jaren geleden reikte de zee tot dat gebied. Toen deze zich terugtrok, zijn gigantische hoeveelheden oceaanmateriaal afgezet. Er zijn nog steeds fossielen te vinden.

We zijn met een omweg teruggereden naar Las Vegas. Onderweg hebben we nog even een stop gemaakt bij Echo Beach, aan Lake Mead, maar daar was niets te beleven. Via de I-167 en I-147 bereikten we Las Vegas aan de noordkant. De weg naar het hotel was snel gevonden. Het was echter wel de laatste rit hier, want morgen vertrekken we naar the Grand Canyon. We zijn echter de kaarten vergeten, en hebben geen gratis internet in het HRH, dus nog even puzzelen hoe we daar geraken….

Blote kont

Iedereen heeft wel eens een droom waarin je in je blote kont in de bus zit of anderszins ongekleed over straat gaat. Niemand lijkt het in de gaten te hebben, maar je voelt je zelf ongelofelijk ongemakkelijk. Met je tas of paraplu, mocht je die wel hebben meegenomen, probeer je je nog wat te redden. Je begrijpt niet dat de mensen om je heen niets in de gaten lijken te hebben. Daarnaast begrijp je ook niet hoe je zo stom hebt kunnen zijn om zo de deur uit te stappen. Waar heb ik mijn sleutels gelaten?

In Las Vegas heb je casino’s, dat is bekend. Om een beetje klanten te trekken moet je je onderscheiden, anders blijven de mensen weg. Sommige casino’s bieden drank voor niks of weinig, een andere heeft een hok met leeuwen, de meeste hotel/casino’s bieden echter allerlei shows aan met artiesten met grote namen.
Het casino van het Hard Rock Hotel (HRH) is niet zo groot vergeleken met sommige andere, verderop, op the Strip. Het casino van het HRH heeft echter wel tussen de pokertafels twee speciale tafels neergezet met op elke tafel een paaldanseres. De dames, met een lijfje van een gemiddelde 14-jarige, hebben niet veel om het lijf - jarretels, een broekje, een topje, wellicht ergens een sjaaltje om het been geknoopt. Dat is overigens wel zo elegant, want paaldansen in een bloemetjesjurk van de HEMA is waarschijnlijk geen gezicht.
Overigens, of de aanwezigheid van de dansmariekes meer pokeraars trekt is niet bekend.

Dansen aan een paal - er is waarschijnlijk niemand die het acht uur per dag doet voor zijn lol of beroep. Bovendien wordt je van al dat dansen aan zo’n paal best wel dorstig. Als je je dansje hebt gedaan en bent afgelost door je collega, dan heb je best wel trek in een bakkie koffie en een boterham! Als paaldanseres neem je natuurlijk geen zakje met boterhammen mee naar het werk, dan sta je wel een beetje voor schut. Gelukkig hoeft dat ook niet - in de lobby van het HRH is ook een Starbucks, waar de koffie vers wordt gebrouwen en de boterhammen reeds zijn gesmeerd. Zo kan het dus voorkomen, dat je even in je onderbroek tussen de gasten van het hotel in de rij staat voor een bakje troost.

Voor sommigen Wellicht een droombaan?!

28 mei 2011 - the full story

We waren al vroeg wakker en zijn naar the Strip gelopen voor een ontbijt. Eerst kwamen we langs the Showcase Mall, waar onder andere een winkel van M&M in zit. Vier verdiepingen vol met t-shirts, keukengerei, kantoorartikelen, sokken, pyjama’s, golfballen, …. op één of andere manier gelinkt aan de chocoladesnoepjes. We kwamen daarna zo maar langs Denny’s, waar we een eitje hebben genuttigd. Weer erg lekker, jum jum.

Vanaf Denny’s zijn we naar MGM gelopen, waar leeuwen het casino moeten opleuken. Deze grote poezen zijn echter pas vanaf 11 uur te zien, dus we waren te vroeg.

We zijn de straat overgestoken naar New York New York. Daar meer fruitautomaten - je hoeft hier niet te sterven aan scheurbuik.

Vandaar zijn we the Strip weer in noordelijke richting afgelopen. Zo kamen we langs Monte Carlo, door de shopping mall van Planet Hollywood (the Miracle Mile), langs Paris (waar we later nog zullen verblijven), een biertje bij Flamingo en vanaf daar naar the Forum Shops en Caesar’s Palace. 

Het is gezellig druk overal. Wel véél rare mensen. Alles wat de Amerikaan in zijn eigen stad niet mag en kan, dat mag hier wel. Dus ze nemen het er maar van… Op straat bier drinken, in cafés en bars roken, hier is het allemaal nog mogelijk. Ook op het gebied van betaalde sex is veel mogelijk, afgaande op de hoeveelheid folders die beschikbaar worden gesteld en de reclame op de auto’s. 

Na in Caesar’s Palace wat gedronken te hebben keerden we terug naar het HRH. We zijn op tijd gaan eten, bij Pink Taco, in het HRH. Het is een ontzettend leuk tentje, en het eten is er voortreffelijk. 

Om 21u, zo was ons verteld, zou de deur open gaan van the Joint, de zaal aan het HRH waar DJ Tiësto zijn maandelijkse optreden pleegt te geven. Zo ook op 28 mei, toeval bestaat niet, en we gingen rond kwart over in de rij staan. De deuren gingen echter pas om 22u open. Hoewel de kaartjes anders suggereerden, mocht je zelf een plek zoeken, wat niet slecht uitkwam - we hadden een mooie plek op het balkon. 

Bij binnenkomst een drankje, terwijl een DJ (een local hero?) de zaal al wat op stond te warmen. De zaal beneden was nog erg leeg…. Na een uurtje kwam opwarm-DJ nummer 2, die het volume al wat harder mocht draaien. The Joint stroomde vol, en om 1u (!) begon DJ Tiësto aan zijn optreden. Het volume was wat verder opgepit, en hij had ook iets meer lampjes meegenomen om het geluid te ondersteunen. Het optreden was rond half vijf afgelopen! Om vijf uur lagen we in bed, de zon kwam al op. Een lange dag, maar je wordt maar één keer 50 toch…??

Jammer...

... dat we steeds geen normale toegang hebben tot het internet. Nu wel een PC tot de beschikking, maar de tekstjes staan op een SD-kaartje, evenals wat foto's en zelfs een filmpje van het concert van Tiesto, maar dat houden jullie nog tegoed.

Alles is okay hier, we hebben weer van alles beleefd en mooie dingen gezien en gedaan. In vogelvlucht: concert van Tiesto (luid, vet en tot half vijf 's nachts), gisteren het Valley of Fire State Park (erg mooi) en vandaag de rit naar de Grand Canyon (spectaculair!), waarvan we al een deel van de route hebben gedaan vandaag.

Tot de volgende blog dan maar!

Corinne 50!

Dag allemaal,

Terwijl we wachten op ons eitje bij Denny's (op de Strip!) geven we even snel een teken van leven.
Allemaal hartelijk dank voor de smsjes en kaarten!

De reis verliep gisteren voorspoedig. De overstap op Minneapolis verliep vlot, zonder problemen, hoewel we weinig tijd hadden voor de overstap. Eenmaal in Las Vegas, bijna vier uur vliegen vanaf Minneapolis en twee tijdzones verder -  het tijdsverschil is 9 uur met Nederland - werden we met een busje naar het autoverhuurcentrum gebracht waar we (weer) een Hyundai geleverd kregen. Omstreeks half negen des avonds waren we bij het Hard Rock Hotel, waarover later meer.

Het eitje kan elk moment worden gebracht - first things first!!

Groeten en tot later!

Viva Las Vegas!

Songtip tot aan het vertrek...!